Vluchtstrook

Naar Amerika (II)

Schiphol blijf ik imposant vinden. Je wordt je er echt bewust van de 24-uurseconomie, altijd is er activiteit, merkte ik ook weer toen ik om kwart over vijf in de ochtend het hotel uitstapte, op weg naar de vertrekhal van het vliegveld.

Je moet tegenwoordig dus al drie uur van tevoren inchecken, zoals Mary tot haar schade ontdekte bij de terugreis naar de VS, twee maanden geleden, en ik wilde daar geen risico mee nemen deze keer.

In de vertrekhal aangekomen zag ik mijn vluchtnummer nergens op de borden staan. Wel een vlucht naar Detroit, maar met een ander nummer. Dit maakte me wat ongerust. Was de vlucht geannuleerd of had ik mij in de dag vergist? Toch maar eens proberen in te checken via zo'n automaat.

'Uw reservering kan niet gevonden worden' verscheen op de display. Ik begon een wat akelig gevoel in mijn maag te krijgen. Hoe kon dit nu ineens? Zou nu alles fout lopen?
Ik liep maar eens naar een incheckbalie met een levend persoon erachter. Automatisering is alleen leuk zolang het allemaal perfect werkt.
De betreffende juffrouw bleek mij wel in te kunnen checken. Het vluchtnummer bleek te zijn veranderd  en wellicht was dit de reden dat mijn reserveringsnummer niet meer klopte.

Maar toen wilde ze wel mijn verblijfsadres in de Verenigde Staten weten. Pardon? Dat had ik toch al via Internet op de ESTA website ingevuld? Ja, maar dat moesten ze ook hier weten.
Nu wist ik gelukkig wel de straat van Mary te noemen, maar het huisnummer wist ik echt niet uit mijn hoofd.
Dat was toch wel een probleem volgens de juffrouw, maar vooruit, ze checkte me dan toch maar in. Ik moest er echter wel rekening mee houden dat ik, eenmaal aangekomen in de Verenigde Staten, nog eens langdurig aan de tand gevoeld zou worden.

Ik ging, nu toch grotendeels opgelucht, op zoek naar een plek waar ik nog eens even echt kon ontbijten, en vond er een waar ik een saucijzenbroodje en een kop koffie bestelde. Vergeleken met een dikke tien jaar geleden heb ik de indruk dat de horeca op Schiphol er aanzienlijk op vooruit gegaan is. Er is een werkelijk zeer ruime keus uit gelegenheden waar je etenswaren van heel aardige kwaliteit kunt krijgen.

Daarna volgde het lange wachten voor het instappen. Zelfs in het geval van een lange vlucht naar de VS ben je tegenwoordig wel eenderde van de reistijd kwijt aan wachten.
Er bleken veel zwarte reizigers te zijn, bij de gate aangekomen, en in gedachten speelde ik het spelletje 'spot de Nigeriaan', want het was dus wel deze lijnvlucht waarop die mislukte aanslag enige tijd geleden plaatsvond. Maar het bleek later gelukkig niet nodig te zijn voor mij om de sinds kort heldhaftige reputatie van ons Nederlanders in dit soort kwesties te bevestigen.

Alhoewel Mary twee maanden geleden dus niet meer mee mocht, anderhalf uur voor vertrek, zag ik tot aan het moment dat wij daadwerkelijk gingen instappen nog mensen aan de gate verschijnen die wel degelijk werden doorgelaten. Vreemd. Misschien zat het hem in het inchecken van de bagage, en hadden deze mensen dat al eerder gedaan.

De vlucht verliep verder zonder opmerkelijke gebeurtenissen. Wel had ik in het vliegtuig nog een derde ontbijt, dus ontbijttechnisch gezien zat het deze dag alsnog tamelijk goed.
Merkwaardig vond ik dat het grootste deel van de reizigers die klepjes voor de ramen naar beneden trok. Je zou toch zeggen dat het aardig is om zo af en toe eens naar buiten te kijken, maar de gemiddelde reiziger geeft tegenwoordig blijkbaar de voorkeur aan volcontinu slapen of domme films kijken. Ik had dat nog niet eerder zo meegemaakt en vond het maar een sombere bedoening, in zo'n half-verduisterde cabine.

Naar Amerika (I)

Vorige week donderdagavond vervoegde ik mij bij de receptie van het CitizenM hotel op Schiphol, en ik kreeg dan ook direct een enorme James Bondsensatie bij het betreden ervan. Hy-permodern, niet te geloven. Ik hou niet altijd zo van heel modern, maar hier was het concept wel zo retestrak uitgevoerd dat ik niet anders dan geïmponeerd kon zijn.

De overheersende kleuren waren rood, zwart en chroom. Inchecken ging via een computerterminal en creditcard. In de kamer aangekomen stond er op de display van de afstandsbediening 'Welkom, Bruning Laurent'. Kijk, dat is dan weer jammer, dat ze dan ook niet even die naam in de goede volgorde weergeven, want voor de rest was het alsof je het slaapverblijf van een ruimteschip uit een science-fictionfilm binnenstapte.

De kamer was vrijwel geheel in wit en chroom opgetrokken, maar toch niet steriel (gelukkig wel schoon). Dit kwam ook door de in kleur variërende plafondverlichting, waarvoor men via de afstandbediening diverse kleurenschema's kon kiezen.
Aan de muur hing een flatscreen. Het bed was werkelijk perfect te noemen, helaas een zeldzaamheid in hotels, terwijl dat zo ongeveer het meest essentiële onderdeel van een hotelkamer is.

Het enige kritiekpunt was het ontbijt, slechts bestaande uit een croissant, een bakje yoghurt, een mandarijn en een kop koffie. Nu kan dat misschien volstaan als ontbijt voor sommige mensen, maar dan nog verwacht ik daar niet tien euro voor te moeten betalen. Maar dat was ook werkelijk mijn enige punt van kritiek.

Impuls

Kwart over zes, en de bel gaat. Vast TNT die een van mijn bestelde gitaarafwerkingsgereedschappen komt bezorgen (de frets moeten nog worden gevlakt met een speciale vijl).

Maar nee. Een man begint door de intercom een wat vaag verhaal, maar zegt dan dat hij ooit gitaarles van mij heeft gehad, en vraagt of ik dat nog steeds doe.
“Nou, dat niet, maar kom even boven” zeg ik door de intercom.

Als ik de deur open doe herken ik de jongeman die twee jaar geleden enige weken les van mij had, toen een half jaar verdween, toen nog één keer terugkwam en toen voor meer dan een jaar verdween. Onbetrouwbaar? Nee, hoogstens wat chaotisch, want hij betaalde wel altijd enkele lessen vooruit en heeft er zodoende zelfs nog enkele tegoed.

Hij vertelt hoe het hem sindsdien vergaan is, en hoe hij geen gelegenheid meer had les te nemen, maar dat nu wel graag weer zou doen.

Nu geef ik geen les meer, maar dit was wel een van de leerlingen bij wie ik gemerkt had dat hij behoorlijk muzikaal was, en ook een goede keuze in nummers had die hij wou spelen.

Hij speelde inmiddels ook met een drummer en een bassist, vertelde hij. Kijk, da’s een goed idee, dan ga je pas echt goed vooruit.
Mja. Zo’n jongen die wat kan, en die er helemaal voor komt aanbellen om weer contact met mij op te nemen (hij was mijn telefoonnummer kwijtgeraakt) die moet je toch verder helpen? Die kun je toch niet onverrichterzake terug de natte sneeuw in sturen?

In een impuls sprak ik met hem af dat we het min of meer op ad hoc basis gaan doen. Ik wil niet elke week een les hoeven voor te bereiden, maar als hij zo nu en dan met iets specifieks aankomt dat hij wil kunnen spelen, dan kan ik hem daarbij wel helpen.

Druk

Nou ja, druk; die paar dingen die ik dan moet/wil doen vallen weer eens precies samen in één week.

MS Access laat mij de meeste aanpassingen die ik voor een klant aan een database aan het maken ben twee keer doen, door keer op keer bestanden corrupt te laten worden, dus dat kost (zoals gewoonlijk) meer tijd dan gepland.

Automatisering kost altijd nog meer tijd dan je al geschat had dat het meer zou kosten.

Vanaf volgende week heb ik weer alle tijd om te schrijven.

Freud

MOOIE Freudiaanse verspreking van Wouter Bos in zijn Joop den Uyl lezing, waar ik net een fragment van zag: ‘De Derde Wig’.

Gemeen

Gisteren hoorde ik een uitzending op de radio over de gang van zaken in het Verzorgingshuis Willem Drees te Den Haag.

De kinderen van een hoogbejaarde, licht dementerende dame hadden opname-apparatuur achtergelaten op haar kamer in het tehuis, omdat  beweerd werd dat de oude dame ’s nachts voortdurend gilde. Die bewuste nacht viel ze op de grond, na een poging uit bed te stappen.
Daarna was op de opname te horen hoe een verzorgster de bejaarde dame boos toesprak over het feit dat ze gevallen was.

“De volgende keer hoop ik dat je een been breekt” werd de oude dame toegevoegd, en nog meer bedreigingen werden tegen haar geuit, terwijl zij zachtjes smeekte of dat toch allemaal niet hoefde te gebeuren.

Ik heb zelden zoiets gemeens gehoord. Ik kan er bijna niet aan denken, zo pijnlijk vind ik het. Hoe kan iemand een hulpeloze, arme oude vrouw op zo’n manier bang willen maken? Vooral als je weet hoe angstig en verwarrend het leven voor een dementerende toch al is?

Ik raak niet zo snel hevig geëmotioneerd, vooral niet als ik iets aan zie komen. Dan gaat de handdrem erop, en meestal sijpelt het pas naderhand door.
Maar dit raakte me onverwacht op een gevoelig punt, en de tranen sprongen me in de ogen.

Als iemand mijn moeder zo behandeld zou hebben had ik niet voor mezelf in kunnen staan.

De dame overleed na een half jaar in het tehuis te hebben verbleven, tien dagen nadat haar kinderen haar naar een ander tehuis hadden laten overplaatsen, als een lichamelijk en geestelijk wrak.

Spyker en Saab

Ter illustratie van hoe weinig geld verdienen te maken heeft met zaken die er werkelijk toe doen kan het feit dat Saab al 25 jaar verliesgevend is dienen.
Kijk, als lelijke Mercedessen, Opels, Nissans of Toyota’s winstgevend zijn en een prachtige wagen als Saab niet, dan weet je dat er iets flink mis is met de Orde der Dingen.

Geheel tegen die Orde in gaat dan ook de overname van het verliesgevende Saab door het piepkleine en tevens verliesgevende Spyker.

Die Victor Muller maakt weliswaar een nogal corpsballerige indruk, maar lef heeft hij wel en hij maakt ook mooie auto’s.
Hij heeft ook precies door wat er mis was met Saab, de laatste jaren, namelijk dat ze teveel op duffe Opels begonnen te lijken.

Het kost wat, mooie auto’s maken ( Spyker leed 9 miljoen verlies binnen een half jaar op een omzet van 4 miljoen, en het jaar daarvoor iets van 70 miljoen), maar dan heb je ook wat.

Cententellers

Nou ja, nu ben ik zelf tijdelijk even uit de werkproblemen (dat wil zeggen: dat niemand mij vertelt wat ik acht uur per dag moet doen omdat ik een inkomen nodig heb, en dat dat dan meestal iets is waar ik absoluut geen zin in heb, of in elk geval iets dat vanwege winstgevendheid op een of andere irritante manier uitgevoerd moet worden), maar zit Mary er middenin.

Mary is spraaktherapeute via een overkoepelende organisatie op diverse scholen in Michigan. Dit werk heeft ze lange tijd met heel veel plezier gedaan, maar door diverse bezuinigingen ten gevolge van de kredietcrisis, die vooral in het door de auto-industrie gedreven Michigan ongenadig hard heeft toegeslagen, zijn de omstandigheden van haar werk dusdanig veranderd dat het onmogelijk is geworden er nog enig plezier in te hebben.

Zo moet ze, in tegenstelling tot vroeger, voortdurend van de ene school naar de andere rijden, heeft ze geen eigen kantoortje meer (ja, haar auto) en heeft ze op sommige scholen zelfs niet eens meer een behandelruimte ter beschikking, en wordt ze verondersteld maar een beetje achter de te behandelen leerlingen aan te hollen gedurende de behandeltijd.

Hoe bezopen dit ook is, de overkoepelende organisatie vindt het blijkbaar vooral van belang dat er declarabele uren worden gemaakt. Dat die zinnig worden ingevuld is een zaak die misschien later nog eens bekeken wordt.

Dit is het eerste jaar dat werken voor Mary van dag tot dag een doffe ellende is. Het enige positieve van haar huidige situatie is dat ze nu een vriendje heeft die dat ook al eens meegemaakt heeft, en die dus niet met zwaar irritant positivistische opmerkingen komt aanzetten.

Wel probeer ik te bedenken hoe zij snel, en ik op termijn, door cententellers veroorzaakt kutwerk kan vermijden. Cententellers die het ook hier al sinds de jaren negentig meer en meer voor het zeggen krijgen.

Daarmee bedoel ik niet dat er niet opgelet moet worden hoeveel iets kost en opbrengt, maar wel dat de grootte van die winst meer en meer de enige motivatie lijkt te zijn voor het al dan niet leveren van diensten of producten.

Spitsproef

Ik las dat een proef bij de Waalbrug bij Nijmegen, waar mensen 4 euro per dag kregen als ze de spits meden, geslaagd was. Die 4 euro per dag had namelijk een dusdanige verlaging van de verkeersdruk tot gevolg dat er vrijwel geen files meer stonden, ondanks wegwerkzaamheden die daar plaatsvonden in de testperiode.

Mag ik dan voorstellen dat die mensen, die dus blijkbaar jarenlang onnodig files veroorzaakt hebben en dat nu voor 4 euro per dag ineens niet meer doen, alsnog een forse stupiditeits- en schraperigheidstoeslag komen te betalen? En dat we ze verplicht een OV-Jaarkaart laten aanschaffen?
Dan weten we tenminste zeker dat dit soort individuen, dat behalve in de financiële kwab van vrijwel elke meetbare hersenactiviteit verstoken lijkt te zijn, niet meer in de spits zullen terugkeren.

Een jaar

Tijdens het laatste deel van het leven van mijn moeder, waaraan precies een jaar geleden een einde kwam, vervaagden steeds meer van haar vele herinneringen. Gelukkig had ze ze bijna allemaal aan mij verteld, zodat ik nu zowel de herinneringen aan haar als aan haar herinneringen heb:

Mother of Memories